Fejzulah Ademi publikisht hodhi poshtë pretendimet nga libri i autorit Branko Lazarević, duke pohuar se përmbajtja e veprës nuk përputhet me të dhënat e vërteta dhe se familja e tij është lënduar nga kjo. Në një bisedë për revistën Iliria (nr. 33–34/2015) Ademi përshkroi me emocione rrethanat për të cilat u detyrua të largohej nga Kosova dhe theksoi se nuk i la fëmijët nga vullneti i tij, por për shkak të përndjekjes politike dhe represionit në fillim të viteve 1990.
Fotografi: Familja Ademi, ardhja e Fidanit në Šibenik, 2007.
Ademi thekson se në libër nuk përmenden faktet kyçe historike për gjendjen në Kosovë në vitin 1990 — heqja e autonomisë, represioni i madh serb, grevat e minatorëve, arrestimet dhe pushimet masive nga puna — dhe se përjashtimi i këtyre rrethanave deformon edhe fatin e tij personal. Me lot në sy tha se e preku më së shumti krijimi i përshtypjes se ai kishte braktisur djalin dhe katër fëmijët e tjerë, ndërsa, siç pohon, u detyrua të ikte për shkak të rrezikut për jetën.
“Nuk e lashë fëmijën, u detyrova të ikja nga regjimi i Millosheviçit, ashtu si shumë minatorë të Trepçës në 1989–1990 që u arrestuan dhe përfunduan në burg,” tha Ademi dhe kujtoi statusin e tij si veteran i luftës në Kroaci në 1991 dhe si pjesëtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, duke kërkuar që këto fakte të respektohen në paraqitjen e historisë së tij.
Ademi thekoi se në të gjitha mediat ka deklaruar qartë se kush i gjeti djalin dhe përsëriti: “Unë kudo kam deklaruar kush më gjeti djalin: HRT – Shenida Bilalli dhe Muhamed Kashtanjeva, jo Branko Lazarević dhe Arena.” Me këtë ai dëshiron të sqarojë keqkuptimet e mëparshme dhe të konfirmojë autencitetin e informacioneve që i konsideron të besueshme.
Babai tha se e preku më së shumti fakti që libri krijon përshtypjen se ai e la familjen, ndërsa rrethanat reale — arrestimet, presionet politike dhe ikjet masive — janë lënë jashtë. Një mungesë e tillë, sipas tij, jo vetëm që dëmton nderin e tij personal, por edhe deformon kontekstin historik të vuajtjeve të popullit shqiptar në ato vite.
Historia e Fejzulah Ademinit është një kujtesë për rëndësinë e qasjes së saktë dhe të ndjeshme në dokumentimin e fatit të njerëzve të prekur nga lufta dhe përndjekjet; çdo gabim në paraqitjen e fakteve, thotë ai, i shkakton dhimbje shtesë familjeve që tashmë kanë përjetuar humbje dhe trauma.
